สมเด็จพระพุฒาจารย์
(โต พฺรหฺมํรสี)

ท่านเป็นปูชนียบุคคลที่พระพุทธศาสนิกชนกล่าวขวัญถึงในนามของสมเด็จโต ท่านถือกำเนิดในปี พ.ศ. 2319 จนอายุได้ 13 ปี สมเด็จโตจึงบรรพชาเป็นสามเณรในเมืองพิจิตร เมื่ออายุครบอุปสมบทจึง โปรดฯ ให้บวชเป็นนาคหลวงที่วัดตะไกร จ.พิษณุโลก ท่านได้เป็นพระพี่เลี้ยง และครูสอนหนังสือขอมและ คัมภีร์มูลกัจจายน์ เมื่อเจ้าฟ้ามงกุฏทรงบวชเป็นสามเณร ครั้งเจ้าฟ้ามงกุฏ ครองราชย์เป็นรัชกาลที่ 4 สมเด็จฯโตได้เป็นเจ้าอาวาสวัดระฆังโฆสิตาราม และได้เป็นสมเด็จพระพุฒาจารย์ ท่านรอบรู้แตกฉานใน พระธรรมวินัยและธรรมปฏิบัติ ความเป็นเลิศในการเทศนา ได้รับการยกย่องสรรเสริญในสติปัญญาและ ปฏิญาณโวหารที่ฉลาดหลักแหลม เปี่ยมด้วยจิตเมตตากรุณาแก่ผู้ตกยาก มีอัธยาศัย มักน้อย สันโดษ "พระสมเด็จ" สมเด็จฯโตท่านสร้างขึ้นเพราะปรารภถึงพระมหาเถระในสมัยก่อนมักสร้างพระพิมพ์บรรจุใน ปูชนียสถานเพื่อเป็นการสืบต่ออายุพระศาสนาให้ถาวรตลอดกาล ท่านจึงทำตามคตินั้นสร้างพระสมเด็จไว้ 84,000 องค์ เท่ากับพระธรรมขันธ์ สมเด็จฯโต ท่านถือปฏิบัติในข้อธุดงค์วัตรทุกประการ คือ ฉันในบาตร ถือผ้าสามผืนออกธุดงค์เยี่ยมป่าช้านั่งภาวนาเดินจงกรมจนวาระสุดท้ายท่านมรระภาพเมื่อวันเสาร์ แรม 2 ค่ำ เดือน 9 ปีจอ เวลา 2 ยามรวมสิริอายุได้ 85 ปี

หน้าหลัก  พระอภิธรรมปิฎก  พระอริยสงฆ์ไทย  พุทธศาสนาในประเทศไทย  พุทธประวัติ 
กรรม  ทางสายเอก  พุทธทำนาย  มหาสติปัฏฐานสูตร  มาฆบูชา  มูลนิธิพุทธางกูร  ศีล5 
สติปัฏฐาน4  สัญโยชน์10  หันหน้าเข้าวัด  สมเด็จพระสังฆราชไทย สิงห์บุรีบ้านฉัน